2007/Apr/23

ที่มา : ความสุขของกะทิ ตอนตามหาพระจันทร์

ผู้แต่ง : งามพรรณ  เวชชาชีวะ

ตอนที่ 11 ไอศรีม สองใจรวมป็นหนึ่ง

..... หน้าฎาพยักหน้า "น้าเคยเข้าใจนะว่าเมื่อเวลาผ่านไป "ความโศกเศร้า" ก็น่าจะลดลง ไหนใครบอกว่าเวลาช่วยรักษาทุกสิ่ง ไม่จริงหรอกค่ะ ความเศร้าไม่ได้ลดน้อยลงเหมือนนับถอยหลังหรอก ถ้าเป็นเส้นกราฟ ก็เป็นเส้นหยักขึ้นๆ ลงๆ" น้าฎาลากนิ้วกลางอากาศ .....

..... อ่านข้อความนี้แล้ว ทำให้นึกถึงใครบางคน.. ที่แนะนำให้ฉันอ่านหนังสือเล่มนี้ เคยเข้าใจนะว่า... "เมื่อเวลาผ่านไป "ความคิดถึง" ก็น่าจะลดลง ใครๆ บอกว่าเวลาจะช่วยรักษาทุกสิ่ง ไม่จริงเลย ความคิดถึง..ไม่ได้ลดน้อยลง เหมือนนับถอยหลัง ถ้าเป็นเส้นกราฟ ก็เป็นเส้นหยักขึ้นๆ ลงๆ"

 

ปล. ที่จริงแล้ว "ความคิดถึง" ไม่สามารถบอกออกมาเป็นปริมาณได้หรอกนะค่ะ ว่าเท่าไหร่ แต่กราฟนี้ ฉันเพียงจะสื่อว่า..มันมีความมาก-น้อย ต่างกัน (แต่สำหรับบางคน อาจจะเท่ากันทุกวันก็ได้นะ)  

16 เมษายน 2550

 


edit @ 2007/08/18 23:04:00

Comment

Comment:

Tweet


เคยอ่านแล้ว ชอบสนุกดี
#2 by (125.25.140.141) At 2007-08-22 17:10,
มันจะเป็นเช่นนั้น...ถ้าไม่มีใครมาดึงเราออกจากกราฟเส้นนี้.....
#1 by 1 (124.120.169.55) At 2007-06-14 15:32,

~* พระอาทิตย์สีชมพู *~
View full profile