2009/Mar/05

 

 

 .

ถึง..  พ่อค้าต้มยำ (ปลาทอง) 

ใครบางคน เคยให้ฉันดูรูปถ่ายวัดร่องขุ่น ใครคนนั้นเล่าให้ฟังว่า..

เขาได้ไปเที่ยวที่นั่นมา และบอกว่า.. ที่นั่นสวยมาก อยากให้ฉันมีโอกาส

ได้ไปที่วัดร่องขุ่นสักครั้ง ตอนนั้น ฉันเพียงแต่รับคำสั้นๆ ว่า "ค่ะ"

แต่ที่จริงแล้วภายในใจของฉันรู้ดีว่า.. ฉันคงไม่มีโอกาสได้ไปที่นั่นเป็นแน่

เพราะอะไรนะหรือ..

         

ที่นั่นไกล.. ถึงเชียงราย

ที่นั่น ทั้งในชีวิตประจำวัน หรือในชีวิตประจำปี

ฉันไม่เคยคิด หรือเคยมีโอกาส ที่จะไปเยือนถึงเชียงรายเลย

 

เพราะอย่างนั้น.. ฉันจึงไม่เคยคิดหรือคาดหวังว่าฉันจะได้ไปเยือนที่นั่น

 

วัน-เวลา ผ่านไปเกือบ 3 ปี จนฉันลืมเรื่องราวของวัดร่องขุ่น ไปแล้ว

แต่น่าแปลก!! ที่ฉันยังไม่เคยลืมเธอ แม้ว่าจะพยายามครั้งแล้ว-ครั้งเล่า ก็ตาม

 

วันหนึ่ง ฉันได้รับหนังสือคำสั่งให้ไปเชียงราย (แต่ก็นั่นอีก ฉันลืมวัดร่องขุ่นไปแล้ว)

จนฉันเดินทางมาถึงเชียงราย พี่(เจ้าหน้าที่)ที่เชียงรายพาฉันไปวัดร่องขุ่นเป็นที่แรก

ก่อนที่เราจะเริ่มทำงานกัน ภาพเก่า-เก่าในอดีตของเธอ เริ่มแจ่มชัดขึ้นมาอีกครั้ง..

 

เธอจะจำได้ไหม..  ที่เธออยากให้ฉันมาที่วัดร่องขุ่น

เธอจะดีใจไหม..  ที่ฉันได้มาที่วัดร่องขุ่น ตามที่เธออยากให้ฉันมา

เธอจะรู้ไหม.. ว่าฉันได้มาที่วัดร่องขุ่นจริง-จริงแล้ว

 

 

ฉันถ่ายภาพวัดร่องขุ่นมากมาย ทุกซอกทุกมุม จนเพื่อนๆ ทักว่า..

"แกจะถ่ายรูป ทำไมมากมายอย่างนั้น"

ฉันยิ้ม.. ไม่มีคำตอบให้เพื่อน

แต่ฉันมีคำตอบให้ตัวเอง

 

อย่างน้อย.. ฉันก็ได้มาเดินในที่เดียวกับเธอ ที่เธอเคยมา

อาจจะเป็นที่ไหนสักที่ มุมไหนสักมุม หรือม้านั่งตรงไหนสักตัว

ที่เราได้มาหยุดพัก หรือนั่งตัวเดียวกัน

ฉันหวัง.. ว่าจะมีสักครั้งที่ฉันได้หยุดยืนตรงที่ของเธอ ที่เธอเคยผ่านมา

แค่นี้.. ฉันก็มีความสุขมากพอแล้ว

 

โปรดจงรู้.. ฉันยังคงคิดถึงเธอ

 

ปล. ตอนนี้มีรูปปั้นยักษ์ 2 ตนแล้ว และสะพานก็เพิ่มรายละเอียดอีกมาก   ภาพถ่ายของฉัน ไม่เหมือนกันกับของเธอซะทีเดียว  ฉันพยายามเลือกมุมเดียวกับของเธอที่สุดแล้วนะ  ถึงแม้ว่า.. แสงด้านหลังจะเป็นแสงคนละสีก็ตาม

 

ปลาทองแก้มป่อง

25 กุมภาพันธ์ 2552

 .
 
.
เพียงความทรงจำ  (ละครเก้าอี้ขาวในห้องแดง)  

เหลียวมองหา เหม่อผวาคิดถึงเธอ โอ้รักใยเก้อ ได้ใกล้เธอเพียงในฝัน

หลงแรกเจอ อยากรักเธอ เพ้อที่ใจเรา เธอนั้นเฝ้าครอบคลุมหัวใจ ฉันด้วยความรัก

*เพียงความทรงจำ ขอแค่นั้นนะเธอ คิดว่าใจเราเพ้อ ยอมท่วมเอ่อด้วยความรัก

ปล่อยตัวทิ้งไปเหลือเพียงใจ ที่เราเคยรัก ทนสิ่งแสนหนัก ด้วยความรัก ทับถมหัวใจ

ทนส่งแสนหนัก ด้วยความรัก ทับถมหัวใจ

Comment

Comment:

Tweet


sad smile อิจฉา คน ๆนั้นจัง
#8 by พี่จ๋า (122.154.24.254) At 2009-10-06 11:16,
ใช่ฉันมีที่อยากไปกับคนรักเหมือนกัน คิดถึงเขาจัง
เจตกลัยมาได้ไหม
#7 by (58.11.87.84) At 2009-07-28 17:13,
เศร้าจังเลยค่ะ อ่านแล้วต้องซับน้ำตา
#6 by Mars (125.24.116.10) At 2009-05-23 17:48,
คิดถึงจังมีแต่เรื่องดีๆให้อ่านทุกครั้งเลยนะ
#5 by aujunk At 2009-05-06 13:27,
ฉันก็ยังไม่เคยไปวัดร่องขุนเลยค่ะ big smile
#4 by นกไร้ขา At 2009-03-05 22:27,
หวังว่าเขาคงมองดาวเดียวกับคุณอยู่...big smile
อุ่นในถ้อยคำ
อุ่นในความคิดถึง
ความอบอุ่นที่มีส่งไป
เขาต้องรู้ว่ามีคนคิดถึงอยู่

surprised smile
#2 by Krai W. At 2009-03-05 20:07,
วัดสวยมาก น่าไปเที่ยว...แต่
เรืองราวเศร้าเหลือเกิน..ความทรงจำ บางทีคิดแล้วก็ อุ่น ๆ
บางทีก็ตามทำร้ายเราได้ตลอดน้ะ..
#1 by นาย ช บ า At 2009-03-05 17:06,

~* พระอาทิตย์สีชมพู *~
View full profile