2009/Jun/15

. 

          ผมเคยนึกแปลกใจอยู่บ่อย ๆ  ที่ผู้คนมากหน้าหลายตาที่เคยเป็นคนสนิท  แม้กระทั่งเพื่อนสมัยเรียนแบบไปไหนไปกัน  แบ่งกันกินแบ่งกันใช้  โดดเรียนด้วยกัน  โดนอาจารย์ทำโทษด้วยกัน  กิ๊กผู้หญิงคนเดียวกัน  ทำไปทำมาคนพวกนี้หายหน้าหายตากันไปหมด  หลาย ๆ  ครั้งที่เดินไปตามถนน  กลับไปเจอคนที่ไม่ได้อยากจะเจอ  เจอแต่คนที่ไม่สนิทที่อาจมีเส้นทางโคจรคล้าย ๆ  กัน  ผมเคยเจอเพื่อนคนหนึ่งด้วยความบังเอิญถึงสามครั้งภายในปีเดียวกัน  ตั้งแต่กรุงเทพ ฯ  ยันเชียงใหม่  ในสถานที่และวาระที่ไม่น่าจะโคจรมาเจอกันได้  อยากจะขอแต่งงานอยู่เหมือนกัน  แต่เสียดายที่มันเป็นผู้ชายถ้าไม่ใช่เพราะผมถูกเพื่อคนนั้นสะกดรอยตาม  ก็คงต้องสรุปว่าการที่เราจะมาเจอใครสักคนมันต้องอาศัยปัจจัยบางอย่างที่เราไม่สามารถหาคำตอบทางวิทยาศาสตร์ได้ 

               

          ก่อหน้าที่จะเขียนเพลงนี้  ผมได้เขียนเพลง  "คู่แท้"  มาก่อน  ดังนั้นถ้าจะบอกว่า  เพลง  "หากันจนเจอ"  เป็นเพลงภาคสองของเพลง  "คู่แท้"  ก็คงจะไม่ผิด  เพื่อไม่ให้น้อยหน้ากันผมจะยกตัวอย่างหนังสักเรื่องที่เรียกได้ว่าอยู่ในอารมณ์นี้  คือเรื่อง  Serendipity  ที่แสดงนำโดย  John  Cusack  กับ  Kate  Beckinsale เป็นหนังรักโรแมติกที่ต้องบอกว่าใครพลาดก็มีค่าเท่ากับเกิดมาชาตินี้ไม่เคยได้ดูหนังรักเลย  ใครดูแล้วจะเข้าใจว่า...กว่าที่คนเราจะโชคดีบังเอิญเจอสิ่งของที่เราอยากได้โดยไม่ได้ตั้งใจกับเขาสักที  มันยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหน 

               

          หลังจากพิมพ์หนังสือ  เราจะนอนมองฟ้าด้วยกันอีกครั้ง  ออกไปสองครั้ง  มีคุณผู้อ่านหลายท่านเมลมาคุยด้วย  ถึงจะชอบสิ่งที่ผมเขียน  แต่ก็มีบางท่านที่แถมตัวอักษรที่แสดงอาการหมั่นไส้มาด้วยเล็กน้อย  เหมือนกับว่าผมช่างเป็นผุ้ชายที่เต็มไปด้วยประสบการณ์เรื่องความรักม้ากก...เหลือเกิน  ต้องบอกตามตรงว่า  ความจริงผมไม่ได้มีสาว ๆ  มาพัวพันมากขนาดนั้น  หลาย ๆ  ตัวอย่างในแต่ละเพลงก็เป็นคนคนเดียวกัน  ของผมจะออกแนว  คาสโนว้า !  ซะมากกว่า  แต่อย่างไรก็ตามตัวละครที่เป็นแรงบันดาลใจจากชีวิตจริงในเพลงเพลงนี้มีตัวตนจริง  และผมไม่เคยพูดถึงเธอคนนี้มาก่อน   

               

          เรื่องมันมีอยู่ว่าประมาณปลายปี  2544  ผมได้เจอผู้หญิงคนหนึ่ง  (คนที่กำลังวิ่งไปมารอบ ๆ  บ้านอยู่ตอนนี้  เพราะดีใจที่ผมเขียนถึงเธอซะที)  ก่อนที่เราจะเลือกใครสักคนมรบงการชีวิต  จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องสอบสัมภาษณ์อย่างละเอียดถึงความเป็นมาว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร  และเคยไปทำอะไรที่ไหนมาบ้าง  ปรากฎว่าเป็นที่น่าแปลงใจมาก ๆ  เพราะเธอคนนี้เข้าข่ายเดินเฉียดไปเฉียดมากับผมเป็นเวลานาน  ตั้งแต่ซื้อบ้านอยู่ย่านรามอินทรา  ก็เข้าออกซอยเดียวกับเธอมาหกเจ็ดปี  แถมยังเคยไปเดินเที่ยวงาน  World  Expo  ที่ประเทศเกาหลีใต้ในช่วงสามสี่วันเดียวกันด้วยความบังเอิญ  และในปีหนึ่งที่ผมนัดกับเพื่อนสนิทกลุ่มหนึ่งไปฉลองปีใหญ่ที่สระบุรีด้วยกัน  ประมาณสามทุ่มก่อนเวลาเคานต์ดาวน์  รู้สึกว่าตัวเองอยู่ผิดที่  เลยตัดสินใจขับรถเข้ากรุงเทพ ฯ  คนเดียวฉายเดี่ยวตามแบบที่ตัวเองชอบ...มาที่เซ็นทรัลเวิลด์  เธอบอกว่าปีนั้นเธอก็ไปที่นั่น  เดินวนไปวนมารอเพื่อนอยู่แถว ๆ  พระหรหม  ในขณะที่ผมก็นั่งตรงนั้นมองคนเดินไปเดินมาอย่างมีความสุขในโลกบ้า ๆ  ของตัวเองถึงอยู่ถึงตีสอง  ซึ่งก็แปลว่าอยู่ในรัศมีที่น่าจะมีเธออยู่ใกล้ ๆ  ไม่เกินห้าเมตรเป็นเวลานาน  ผมมาวิเคราะห์ดูว่า  เป็นไปได้ตอนนั้นเธออาจจะไม่สวยเด้งจนเข้าตากรรมการ  ต้องบอกว่าเธอโชคดีมาก...ปกติใครก็ตามที่มาเป็นแฟนผมมักจะสวยขึ้นจนเพื่อนจำไม่ได้  และบางครั้งคุณแม่ต้องขยี้ตาก่อนจะเปิดประตูให้เข้าบ้างเลยทีเดียว  

               

          เธอเล่าให้ฟังด้วยท่าทางน่าเชื่อถือว่า...วันหนึ่งเธอเปิดทีวีตอนกลางวัน  กดรีโมตผ่าน ๆ  แบบไม่ได้ตั้งใจ  ก็เจอรายการ  "เกมฮอตเพลงฮิต"  แล้วก็ได้ยินพิธีกรหน้าตาดีที่ชื่อ  "สมพล"  ประกาศว่าจะมีการเปิดอบรมเขียนเพลงโดยมีวิทยากรสามคนคือ  คุณสุรักษ์  คุณเจี๊ยบ  วรรธนา  วีรยวรรธน  และพี่นก  ฉัตรชัย  ดุริยประณีต  ที่น่าขำคือเธอสารภาพว่า  ผมเป็นวิทยากรคนเดียวที่เธอไม่รู้จัก  ผมจึงลงโทษในความไม่รอบรู้จองเธอด้วยการเชิญมาศึกษาชีวิตส่วนตัวแบบสองต่อสอง  ตาต่อตา  ฟันต่อฟัน  จนป่านี้ก็ป่าเข้าไปเกือบค่อนทศวรรษแล้ว  แต่เธอก็ยังทำท่าสงสัยไม่สิ้นสุด  บอกว่าอยากจะรู้จักและสนิทกันให้มากกว่านี้อีก  ผมเลยตั้งใจจะลงโทษเธอต่อไปเรื่อย ๆ  จนกว่าจะเข็ดหลาบเหมือนจิกซอว์เหลือเชื่อ...ที่เพลงเพลงนี้มีคุณไก่  สมพล  พิธีกรและดีเจชื่อดังเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย  คิดเล่น ๆ  ดูว่าถ้าไม่มีคุณสมพล  ผมกับเธอคงไม่ได้เจอกัน  นี่ก็เป็นข้อสรุปอีกครั้งว่า  เรื่องใหญ่ ๆ  ในชีวิตเรา  บางครั้งก็เกิดขึ้นจากช่วงเวลาสั้น ๆ  ที่เรียกว่าแวบเดียวที่เราฟังหรือมองนั่นเอง  ใครที่คิดว่าเรื่องแบบนี้โรแมนติก  ก็จัดเพลงนี้ไป... 

ทีมา :  หนังสือท้องฟ้าริมหน้าต่าง  โดย.. สุรักษ์  สุขเสวี

สิ่งที่ฉันหวัง สิ่งที่ฉันคอย อาจดูเหมือนเลื่อนลอย เกือบจะฝันไป

มองหาคนๆหนึ่ง ที่ไม่รู้เป็นใคร และไม่รู้เมื่อไหร่ จะพบคนผู้นั้น
ส่วนชีวิตฉัน บอกเลยว่ามี เจอะคนที่แสนดี อยู่ทุกๆวัน
เพียงแค่ไม่มีใคร ที่จะฝันตรงกัน แต่ว่าฉันมั่นใจ จะพบในไม่ช้า
อาจบางทีในเมืองกว้างใหญ่ หมอกและควันช่วยกันพรางตา
มีขอบรั้วขอบกำแพงสร้างมา ตึกระฟ้าคอยบังเราอยู่
แต่เราก็หากันจนเจอ มันนานแค่ไหนที่คอยเธอมา
รู้สึกไหมว่าชีวิตคุ้มค่า เมื่อมีใครสักคนข้างกาย
เกิดมาเพื่อหาใครคนหนึ่ง เป็นคนที่ฟ้าสร้างมาตรงใจ
เราต่างรู้โลกมันแสนกว้างใหญ่ แต่มันคงไม่ยากเกินไป
ที่ฉันจะพบเธอ

อาจมีสักครั้งที่เราสองคนผ่านทางที่วกวน อยู่ใกล้ๆกัน
ใบไม้เพียงใบหนึ่ง หล่นตอนที่เดินผ่าน
ฉันคงจะมองมัน เมื่อเธอเดินผ่านมา
อาจบางทีในเมืองกว้างใหญ่ หมอกและควันช่วยกันพรางตา
มีขอบรั้วขอบกำแพงสร้างมา ตึกระฟ้าคอยบังเราอยู่
แต่เราก็หากันจนเจอ มันนานแค่ไหนที่คอยเธอมา
รู้สึกไหมว่าชีวิตคุ้มค่าเมื่อมีใครสักคนข้างกาย
เกิดมาเพื่อหาใครคนหนึ่ง เป็นคนที่ฟ้าสร้างมาตรงใจ
เราต่างรู้โลกมันแสนกว้างใหญ่แต่มันคงไม่ยากเกินไป
ที่ฉันจะพบเธอ

Comment

Comment:

Tweet


การที่หาใครสักคนที่สำคัญเจอยากนะกว่าจะหาเจอ
แต่ที่เจอจะใช่ตลอดไปไหมยากยิ่งกว่าที่จะรู้
อาจบางทีในเมืองกว้างใหญ่

หมอกและควันช่วยกันพรางตา

มีขอบรั้วขอบกำแพงสร้างมา

ตึกระฟ้าคอยบังเราอยู่

ชอบท่อนนี้มาก

มันก็จริงนะ เราอาจจะเดินสวนกันไปมา

กับใครบางคน โดยที่เราไม่รู้

แต่แล้วโชคชะตาอาจพาเรามาพบกัน

(แต่เมื่อไหร่ฉันจะได้เจอก็ไม้รู้)
#1 by กำแพงกระดาษ At 2010-03-18 18:28,

~* พระอาทิตย์สีชมพู *~
View full profile