2010/Nov/29

ถึง..  คนที่ฉันอยากให้(เธอ)ใส่เสื้อสีชมพู

คิดถึงเธอจังเลยนะ  หายเงียบนานเกินไปแล้ว  ผู้หญิงอย่างฉันมักพูดอะไรตรงไป-ตรงมา  รู้สึกอย่างไรก็พูดอย่างนั้น  แต่ไม่ใช่กับเธอคนเดียว (เท่านั้น)  บางที.. ฉันยังนึกเสียใจที่บอกกับเธอว่า..  “ฉันไม่อยากคุยโทรศัพท์กับเธอ”  ทั้งที่ความจริงไม่ได้เป็นอย่างนั้น

มันผิดมากนักหรือ? ที่ฉันปากไวพูดออกไปอย่างนั้น  ฉันแค่กลัวหัวใจตัวเองที่ความรู้สึกเดิม-เดิมจะกลับมา  หรืออาจเพราะฉันสร้างเกราะป้องกันหัวใจตัวเอง  ที่จ้องจะกระโจนไปหาเธอได้ทุกเมื่อ..

 

“ครึ่งหนึ่งที่ผมรู้คือเลิฟไม่อยากคุยกับผม  แต่อีกครึ่งหนึ่งคือผมอยากคุยกับเลิฟ”

ประโยคนี้ทำฉันอึ้ง  แต่ก็ไม่คิดจะปฎิเสธ  ทั้งที่จริงแล้วมันไม่ถูกทั้งหมด  เธอคงคิดว่าฉันพูดจริง  แต่ฉันอยากจะบอกกับเธอว่า..  “ครึ่งหนึ่งที่เป็นของฉัน  ไม่อยากคุยกับเธอนั้น  มันก็มีไม่ถึงครึ่งของการที่อยากคุยกับเธอเลย”

แต่ฉันก็เลือกพูด  สิ่งที่อยู่ในใจของฉันน้อยกว่า..  เท่านั้นเอง
.

ก่อนวางสายโทรศัพท์  เธอบอกว่า..  “คิดถึงนะ”

“คิดถึงเธอเหมือนกัน”  ทั้งที่อยากจะพูดแทบขาดใจแต่ก็รู้ดีว่ามันไม่สมควร  ให้มันเป็นเพียงแค่ความคิดไปเท่านั้น  บางทีความคิดที่ตะโกนก้องอยู่ในหัวใจ  อาจทำให้เธอได้ยินมากกว่าคำพูดเพียงคำเดียว

บางทีฉันก็รู้ว่าถ้าฉันเอ่ยประโยคว่า..  “ขอถามอะไรสักข้อได้ไหม?  จะตอบหรือไม่ตอบก็ได้”

ฉันแอบสัมผัสได้ว่า..  เธอกลัวคำถามบางอย่างของฉัน

ทั้งที่จริงแล้ว..  ฉันกลัวคำตอบมากกว่า คำถามนั้นเสียอีก

อย่างที่เธอเคยบอกว่า..  “ผมรู้ว่าเลิฟจะไม่ถามคำถามที่ทำให้คนตอบอึดอัด  และไม่พูดว่าใครเสียหาย  แม้ว่าเขาคนนั้นจะทำไม่ดีกับเลิฟ”

“จริงอย่างที่เธอพูด  แต่ไม่ถูกทั้งหมด” 

 

จริงที่ว่า..  ฉันไม่พูดถึงเรื่องคนอื่นในทางไม่ดี  เพราะฉันเชื่อว่า  คนเราจะทำสิ่งที่ไม่ดีกับใครสักคนเท่านั้น  เขาจะไม่ทำร้ายกับทุกคน  และฉันคงเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เขาหรือเธอจะกระทำไม่ดีกับฉัน

ไม่จริงคือว่า..  สิ่งที่ฉันไม่เอ่ยถามเธอ  ใช่ว่าฉันจะเกรงใจและกลัวเธออึดอัดในการที่ต้องตอบคำถาม  เพียงแต่ฉันกลัวความจริงในคำตอบของเธอมากกว่า  ฉันจึงไม่กล้าเอ่ยถามเธอ

 

ฉันสับสนในความคิดและความรู้สึกของตัวเองเสียเหลือเกิน (เหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง)  ทุกครั้งที่ฉันอยู่ตรงหน้าเธอ  ฉันกลัวว่าจะก้าวก่ายเธอมากเกินไป  กลัวว่าเธอจะอึดอัด

กลัวว่าเธอจะไม่สนใจ  กลัวว่าเธอจะจากกันไป  กลัวว่าเธอจะลืมคนที่เคยบอกรักกัน  และสิ่งสำคัญที่สุดคือกลัวเธอลืมทุกเรื่องของฉัน 

ยังคิดถึงเธอเหมือนเดิม เหมือนเช่นที่เคยเป็นมา..

จาก..  คนที่หัวใจกับคำพูดสวนทางกัน
 

กลัว

จะอยู่กับตัวเอง ติดอยู่กับเวลา ทำไมเธอไม่มา เธอหายไปนานเหลือเกิน

ยังมีคนที่คอยอยู่ วันและคืนเฝ้าหมองเหม่อ ใครทำให้เธอห่างเหิน

ผ่านไปแต่ละวัน ก็ยังหวั่นในใจ ว่ามันเกิดอะไร กับรักที่เธอให้มา

เธอยังรักฉันหรือเปล่า เธอมีใครสำคัญกว่า เพียงแค่คิดยังปวดร้าว

* เพราะว่าใจกลัว กลัวว่าเธอจะทิ้งกัน จากไปลืมคนที่เคยบอกรักกัน

ลืมทุกๆ อย่าง มันอ่อนล้าและสับสน

จะต้องทำยังไง บอกกับเธอยังไง ความอึดอัดในใจ ที่ฉันทำมาตั้งนาน

คนดีๆ ที่เคยห่วง นานวันไปยิ่งไกลห่าง เพียงคิดน้ำตาก็ไหล
"
"
 

Comment

Comment:

Tweet


โอ๊ยย

ไม่ไหวแล้ว
อ่านแล้วรู้สึกเหมือนยืนอยู่บนที่สูงแคบๆ
จะตกมิตกแหล่ หายใจไม่ค่อยทั่วท้อง
แต่เย็นสบายสุดๆ
#6 by links of london bracelets (60.166.12.98) At 2011-03-01 14:29,
Hot! Hot! Hot!

ฉันก็กลัวใจของเธอเหมือนกันsad smile
#5 by กำแพงกระดาษ At 2010-12-08 15:05,
ทำไมช่างเป็นอะไรที่โดนใจสุดสุด
เหมือนเป็นความรู้สึกของเรายังงัยยังงั้น

เราเองก็เคยถามเค้าว่า "ขอถามอะไรสักอย่าง พอจะตอบได้ไหม"

คำตอบจากอีกฝ่ายคือ "ดูก่อนว่าตอบได้หรือไม่"

**เป็นกำลังใจให้เหมือนเคยค่ะ**
#4 by ~* แมวอ้วน *~ At 2010-12-04 02:32,
โอ๊ยย

ไม่ไหวแล้ว
อ่านแล้วรู้สึกเหมือนยืนอยู่บนที่สูงแคบๆ
จะตกมิตกแหล่ หายใจไม่ค่อยทั่วท้อง
แต่เย็นสบายสุดๆ
ไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่ แต่เท่าที่อ่านมาการพูดและการไม่พูด ผมว่าตัดสินใจถูกแล้วครับ การพูดว่าไม่อยากคุยโทรศัพท์กับเค้าแล้ว และการไม่พูดว่าคิดถึง นั้นถูกต้องแล้ว ไม่งั้นจะทำให้อะไรยุ่งยากขึ้นอีกbig smile
#2 by :: KinG MoJi :: At 2010-11-29 12:54,
มีเพลงหนึ่งเน้อร้องว่า

โกรธกันทำไม จะเศร้าไปใย
จะผิดตรงไหน คิดไปเสียเปล่า....

แค่ลด ใจ วางลง อย่าถือไว้
ทุกสิ่งก็ดีเอง

sad smile confused smile
#1 by ปิยะ99 At 2010-11-29 10:01,

~* พระอาทิตย์สีชมพู *~
View full profile