2011/Jan/26

วันที่ 1 มกราคม 2554

ฉันกำลังอาบน้ำตอนเช้าอยู่..  จู่ๆ แม่ก็มาเรียกฉันขณะอาบน้ำ ฉันคิดว่าแม่จะบ่นฉันอีกตามเคยว่า..

“อาบน้ำอะไรหนักหนานานเสียจริงๆ”  เป็นสิ่งที่ฉันกับแม่รู้กัน

แต่วันนี้..  แม่มาแปลกกว่าทุกครั้ง  แม่ตะโกนคุยกับฉันหน้าห้องน้ำว่า..

“เมื่อวานวันเกิดแม่.. วันนี้แม่เลยซื้อขนมเค้กมาให้ลูกกินนะ  รีบอาบน้ำเร็วๆ ล่ะ”

ถ้าเป็นครอบครัวอื่นคงไม่มีอะไรให้ต้องสงสัย  หรือต้องขบคิดกัน แต่นี่มันคือครอบครัวของฉัน

ซึ่งมีฉันและแม่สองคนเท่านั้น  ร้อยวันพันปีแม่ไม่เคยซื้อเค้กกิน  และวันเกิดของแม่  แม่ก็ไม่เคยซื้อเค้กหรือฉลองวันเกิด

เพียงแค่ใส่บาตรในตอนเช้าที่พระบิณฑบาตก็ถือว่ามากแล้ว

แต่ถ้าจะมีคนเอาเค้กมาให้ในวันปีใหม่ก็ไม่แปลก  แต่แม่ก็ต้องบอกว่ามีคนเอามาให้สิไม่ใช่ว่าซื้อมาเอง

 ...

 
 

ฉันอาบน้ำไปด้วยความงงงวยว่าแม่ซื้อเค้กมาฉลองวันเกิดหรือ ไม่น่าจะเป็นไปได้ และไม่มีท่าเป็นไปได้แน่นอน

ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ  แม่ถามว่าจะกินข้าวเลยหรือเปล่า?  ฉันก็บอกว่า..  กินเลยก็ได้

พอกินข้าวกันเสร็จ  แม่ก็ยกเค้กออกมาตั้ง  ถามว่ากินหรือเปล่า?  ฉันก็บอกว่า.. ชิมสักหน่อยก็ได้ว่าอร่อยไหม?

แต่ฉันก็ลืมถามเรื่องที่ฉันคิดสงสัยมาตลอดตอนอาบน้ำว่า.. แม่ซื้อเค้กวันเกิดมาให้ลูกกินจริงหรือ?

  ...

 

อยู่ๆ แม่ก็หัวเราะออกมา..  แล้วถามฉันว่า..  “เชื่อแม่หรือเปล่าที่แม่บอกว่าซื้อเค้กวันเกิดมาให้ลูกกินน้ะ”

ฉันก็ตอบแม่ไปว่า..  “ไม่เชื่อหรอก  ต้องมีอะไรสักอย่าง แต่ลูกไม่รู้นะ”

แม่ก็ขำอีก ก่อนจะพูดว่า..  “ถ้าเล่าให้ใครๆ ฟังเขาก็ต้องเชื่อนะ เพราะเมื่อวานวันเกิดแม่ และวันนี้แม่ก็ซื้อเค้กมาให้ลูกกินนะ  แต่อย่างว่านะ  เราสองคนก็รู้กันดีว่ามันไม่ใช่  ดูสิลูกสิ่งที่เห็นกับเรื่องจริงมันเป็นคนละเรื่องกันเลย”

ฉันก็พูดต่อว่า..  “อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็น เพราะบางทีอาจไม่ใช่เรื่องจริง”

แม่เฉลยออกมาว่า..  “เมื่อเช้านี้ตอนลูกอาบน้ำ  ร้านขายขนมเค้กเขามาขยั้นขยอให้แม่ช่วยซื้อขนมเค้ก  จะไม่ซื้อก็ไม่ได้เป็นคนรู้จักคุ้นเคยกันมานาน  แม่ก็เลยปฏิเสธไม่ได้ต้องอุดหนุนเค้กมาหนึ่งกล่อง”

 ปล.  แม่ตัดแบ่งเค้กไปครึ่งก้อนยกไปให้บ้านป้าแล้ว  เหลืออีกครึ่งก้อนฉันกับแม่ก็ยังกินเค้กกันไม่หมดอยู่ดี Foot in mouth

สิ่งที่เป็นกับสิ่งที่เห็น นั่งเล่น อัลบั้ม นั่งเล่น

บ่อยครั้งสิ่งที่เราเห็นกับความจริงที่เป็นก็ไม่ใช่สิ่งเดียวกัน
เผื่อใจไว้บ้าง ถึงคราวที่ต้องเสียใจ จะได้ไม่เสียมันไปทั้งหมด
อย่าพึ่งมั่นใจกับสิ่งที่ตาเห็น เพราะสิ่งที่เป็น อาจจะมองไม่เห็นด้วยตา

ก่อนที่ฝนจะมา ฟ้ามันครามก็สดใส  ปากบอกไม่เป็นไร ที่แท้ในใจก็โกรธ
นึกก็รู้ว่าคุ้นว่าเคยก็เลยมั่นใจ  ก็เปียกปอนฝนกันไป นับเท่าไหร่ก็ไม่หมด

แม้นานเท่าไหร่ ก็ไม่แน่นอนเท่านั้น สิ่งที่เป็นกับสิ่งที่เห็นมันไม่เหมือนกัน  ไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน

ป้องเป็นลูกเศรษฐีมีแต่เพื่อนผู้หญิง  น่าอิจฉาจริงๆ ตัดผมก็ยังเป็นข่าว
ทุกสำนักทำนาย สุดท้ายต้องไปได้ดี  แต่ป้องเจอสองคดีกักขังและพรากผู้เยาว์

น้ำนิ่งเท่าไหร่ก็ไหลแรงเท่านั้น  สิ่งที่เป็นกับสิ่งที่เห็นมันไม่เหมือนกัน
ไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน

เป็นแปลว่าเป็น เห็นไม่ได้แปลว่าเป็น

เปรียบดั่งท้องทะเล ดูช่างงามจับใจ  แต่ลึกๆ ลงไปมีอันตรายหลายหลาก
เห็นยิ้มๆ รำพึงรำพันว่าเธอมีใจ  แต่ลึกๆ ลงไปอาจซ่อนไปด้วยคมดาบ
รักมากเท่าไหร่ ก็เสียใจเท่านั้น  สิ่งที่เป็นกับสิ่งที่เห็นมันไม่เหมือนกัน
ไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน
ไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน
ไม่จำเป็นจะเหมือนกัน…


Comment

Comment:

Tweet


ชอบเพลงนี้มากเลยล่ะค่ะ..big smile

~* พระอาทิตย์สีชมพู *~
View full profile